(no subject)

La desbranda: un tèrme que me resulta interessant s'o aplicam a la nòstra societat postmoderna, e partir del coma se pòdon extraire de desparièras reflexions a fòrça nivèls. Cossí se pòt dedusir, tractèsse pas totes aqueles camins de reflexion en lo present trabalh, doncas que resultariá extrèmament complicat, en mai de pas respondre a las inquietuds que m'an portat a començar a escriure. La rason principala qu'escrivi per el aquela reflexion es perque ai de besonh explorar aquela intuicion e se me arriba pas una autra manièra d'o far que la presenta. Çò que tròbi mai fascinant o terrorífic, segon coma se gardarà, de la desbranda, es que cossí se s'agiguèsse de la obviedat, sembla o ocupar malgrat pòt brica escapar, i a pas una autra opcion. La miá generacion, e d'una manièra mai prèpa, ieu, soi pas una excepcion: pòdi o captar, e mai se pas totjorn doncas que me consacri normalament a viure en la cotidianidad. Es probable qu'aquela “distraccion” siá una consequéncia de lo mieu pur instint de preservación qu'a totjorn existit, mas davant l'infinit e la res que se desplega davant mi, me vesi obligada a far cas omís perque cresi, davant tot, en la coneissença e pas en l'ignorància. Per aquela rason, en aquela reflexion, vòli daissar a un costat aquel instint; vòli aprigondir en la desbranda, que fòrça se pòt sovent palpar a travèrs de la paur e de la angoisha que nos provòca èsser dins aquel mond. E mai se, pòt èsser, que quand finalizarà arribe pas a cap de conclusion tranquilizadora, o benlèu pas sufiga.

Sèm en un moment que l'obviedad se tòrna estranha, que contunham de cercar las responsas a aquelas questions qu'an totjorn existit. Existís una barrièra que nos aluenha de tala coneissença: la quita realitat. Aquela realitat que s'amaga, que tot o absorbeix e daissa pas se veire a simpla vista coma se d'un trauc negre s'agiguèsse. Nos a despolhat de las nòstras ròbas e nos a donat un vestit homogeneizado. Sens nos avisar, nos sentèm liures mas podèm pas donar un passatge defòra: sèm barrats en la nòstra pròpria vida. Daissam la responsa universala per mai tard, la nòstra vida aquela en perilh. Nos afrontam a un fascismo que lo vesedor s'implanta, basat en l'autocontrol, en la “fin de la politica”, en l'abandon de la esfèra privada, la destruccion de la vida concrèta. Un fascismo que pren l'estranh e lo li apròpria en agotant aital quina possibilitat que siá de radicalidad, quina autra manièra que siá de viure. Avèm assistit a desbrandas politicas e socialas que nos an condusit fins a aquel moment que la desbranda de la nòstra pròpria vida nos cor per las venas; tot es complicat: cercar trabalh, se divertir, s'anar de vacanças, sèm Èca. en un moment que domina lo fascismo posmoderno en se basant en quicòm tan vesedor que resulta complicat palpar, que podèm solament intuir. E que fa solament manca aquela intuicion perque nos ocupe la paur e l'angoisha, en verificant que sèm en de mans d'una maquina imparciala e terrorífica.

Cossí pòt s'observar, de la lectura del libre “L'infinit e la res” ai pogut extraire unes concèptes, tanben unes contenguts; mas sobretodo ai extrach una lectura de la realitat que nos environa, una manièra de veire lo mond, que requerís una interpretacion abila e alèrta totjorn, e que fòrça dintra sovent en contradiccion amb ieu meteissa. Aquela contradiccion se tròba pas a causa d'un error en los arguments, o qualque desacòrdi; mas fòrça pièger: se li cal al fach que la miá vida dintra en contradiccion e en consequéncia çò qu'ieu soi. Resulta estranh acceptar doas manièras de pensar, amb doas argumentacions totalament distintes e quitament contràrias: te sègas partit, en traïnt a l'opausada quand metes en practica o prenes en compte a qualqu'una en concrèt. Aiçò ofrís solament un sentiment fòrça mai intens d'ànsia e desespèr: pel primièr còp en la tiá vida, ès desconegut a tu meteis, un estranh al qu'ensajas observar mas que s'amaga totjorn. En aquel moment es quand obsèrvas amb atencion los tieus sòns, las tiás expectativas, lo tieu futur, e te sègas void, mas avanças un pauc la tiá lectura e tròbas la solucion: “Pas esperar brica”. Amb aquela accion, nos desplaçam al delà de la esperança, al delà de quina accion que siá quitament. Sens dobte, possedís una natura peculiara qu'es necessari observar sens de limits principalament, perque los limits ofrisson pas un luòc a la res.

Aquel tèxt serà un recorregut, en seguint lo mieu critèri e guidada pel que la siá òbra m'a ofrit, per la foscor del ieu, del nosautres e de la nòstra societat-ret. Aiçò implica partir de la miá experiéncia, de la miá vision a comptar de lo sieu libre que me sarra a la miá pròpria concepcion del nosautres e de la societat-ret, e que, en o disent d'antemano, cresi que se diferéncia pas fòrça de la siá. Al principi, la vida anava èsser en lo luòc central, mas a mesura que soi anat en avançant, me soi avisat que la miá concepcion de la vida aquela somesa a l'esperança. En aquelas circonstàncias i a pas luòc per la desbranda, ni per l'ànsia; cossí i a tanpauc luòc per la superacion de la obviedad. Ai decidit me centrar en la desbranda perque es çò que s'amaga après la nòstra vida esperanzada, e perque se l'accèpti poirai anar al delà. Coneissi pas la fin, mas ai de besonh, malgrat las miás temors, gardar al delà perque senti e intueixo que plaçar la desbranda en lo centre es una capitada. Farai de trapèlas: en los “Cants de Maldoror” se nos avertís sul contengut de la òbra pas bona per armas flacas (remembri pas concrètament los tèrmes). Ieu serai aquel lector qu'a escuras e a amagadas legís l'òbra perque vòl se superar, perque vòl pas s'estancar aicí; e mai se sap que la siá arma es quicòm flaca e li costarà acceptar çò que s'amaga après las paraulas.

D'aquela manièra, la desbranda se plaça en lo centre. A travèrs d'ela e mercés a ela podèm comprene lo nòstre moment amb aquel ieu, en aquela societat. Malgrat las circonstàncias, lo “Pas esperar sonarà” brica coma un crit d'esperança en la foscor. Nos ofrirà una nòva manièra de viure e d'èsser quala sèm, e s'avèm d'astre, nos cambiarà per totjorn. Benlèu ara es lèu per aiçò, s'a de besonh temps per comprene e acceptar las vertats. Personalament, soi en un ponch d'inflexion en la miá existéncia: soi penetrant dins un mond, qu'e mai se m'avisi que soi totjorn estat en el, sembla ara m'empénher cap a l'infinit e la res, amb mai urgéncia coma se li aguès jamai apertengut vertadièrament. Lo motiu d'aquela “amnesia” es que possiblament pas aviá la sufisenta maturitat coma per ensajar o comprene o benlèu perque aviá tròp fe en mi esperança. Es ara distint, se me ofrisson doas visions del mond: una que “vòli solament viure la miá vida en patz”, “que me daissen tranquilla”; e una autra qu'entrevesi la maquinària que s'amaga après l'obviedad. Ambedoas visions son contradictòrias, mas a causa de que nos resulta cansat pensar a la segonda tot lo temps, e la primièra es tan vesedora, nos daissam rosigar per l'inèrcia. Tala inèrcia aquela ocupada per la realitat-capitalisme e nos fa chantaje, en nos menaçant continualament amb la precarietat o la mòrt.

Malgrat tot aiçò, existís pas ni tragèdia ni d'apocalipsis .

carcassonne

some pictures of my trip to carcassonne

Here are some of my pictures from a trip I took to Carcassonne last week (from California, via Paris and Orléans). Within the cities and villages, most people spoke French. I only overheard a few people speaking what was decidedly not French or Spanish (though probably either Catalan or Occitan). Since a lot of people did not have English skills (in contrast to Paris, where it seemed that most did), I was often able to use Spanish to get ideas across when my very poor French failed. I'd like to return again sometime when my language skills have improved across the board.

Read more...Collapse )

Carcassonne off in the distance. During the tour of the Château Comtal, we learned that Carcassonne eventually became so impregnable that enemies just chose routes around it. After the Franco-Spanish border shifted, the fortified city lost a great deal of importance and fell into ruin. A lot of people had ramshackle houses between the two walls of the city, the interior fell apart, and the majority of businesses moved across the Aude River into what would eventually become La Bastide, the new city around which the majority of Carcassonne is now based.

Read more...Collapse )

(no subject)

 me senti dehòra de paradigma e açò qu'enquia ara me daue ales me hè a sénter a la derive. m'è descorbit nusa (atau coma er emperaire) e me debati entre eth dialòg dempús deth còrs e er usatge de ròba de dusau man, sense saber se son incompatibles.

m'ac didec damb es uelhs vermelhs e era musica en tot sonar de hons e d'autes m'ac an avertit tanben: era primauera ja ère inventada e non sò jo quala l'a hèta a esclatar de nau. o dit d'ua auta manèra: es letres se mòn indiferents a jo e se non i sauti, me'n foten dehòra.

(no subject)

aguesti dies non è arren a hèr. sò tot eth dia ena casa, en tot pensar de causes inutiles. voi que me dèishen aguesti pensaments prigonds, aguesti sentiments polidi. sò un adolescent, li calerie èster damb ment clara e dubèrta. mès demori ací, barrat e estressat.

(no subject)

Ei ath tèrme d’ua doça vrespada,
trenque eth dia era queiguda dera net,
deth mèn quarto contempli extassiada
era mòrt d’un dia primauerenc.

Quan s’amòrte era Val, quede carada,
jos era ombra des bromes d’un cèu oelhèr,
que pòga pòc l’auance era tronada,
qu’esbargís lèu un aire forastèr.

I a un vòl d’audèths que se balancege,
enes branques d’aqueth telh sec e pelat,
quan er un quan er aute sautarege,
ath son der aire doç e refinat.

Ath hons, ena prada pèish era baciua,
que l’ahisquen es cans damb crits e fiulets,
belèguen es anhèths damb veu possiua
e sauten pes malhòcs d’un ticolet.

Tot doçaments era net ja s’amòrte,
damb quin mistèri esten eth sòn mantèu !
e adromís un a un toti es pòbles
quan alugue, es estrelhes naut en cèu.

E com que volguesse alongar eth dia,
eth hum des humenèges reten era net,
enes larèrs senhorege era armonia
de toti es velhaires ath torn deth huec.

Aguesta ei era doça agonia
dera mòrt, d’un bèth dia primauerenc,
e ja cante era mia fantasia,
perque un dia nau, ja trenque era net.

Occitan Music

This question is about the music from occitània. Several bands I listen to have covered, Abundi -Two Brothers and The Acid Mothers Temple - La Novia,  and La Le Lo. I come to love these songs and would like to hear them in would be considered their orginal verisions, sung by native occitan singers/speakers. I would also like to hear other Occitan folk music.

Does anyone know where I can find a copy for the songs above and or a cd  or artists of the occitan region?
krampus
  • rance

Eurolang

eurolang is the (English language) syndication feed for Eurolang, a source for news related to European minority languages and language communities.

Reports include news related to Basque, Breton, Catalan, Cornish, Corsican, Frisian, Friulian, Gaelic, Galician, Irish, Jèrriais, Luxembourgish, Occitan, Piedmontese, Sami, Sardinian, Sorbian, Walloon, Welsh, and many other lesser-used languages.

[Cross-posted to dysgu_cymraeg, gaelg, gaidhlig, syn_promo, & linguaphiles]
somiant

Hola a tots

Soc un jove de Valéncia i he vist esta comunitat al voltant de la llengua occitana i vullc formar part de la comunitat per a llegir texts i estar al corrent de la llengua germana dels valencians. Ací en Valéncia es publica la revista paraula d'Oc, i m'interessa molt la relació entre llengües (valencià i occità), aixina com les possibles influències i vore de quines llengües occitanes concretes provenen dites influènies.

Adeu, fins la pròxima ^_^
  • Current Mood
    content content
pixelated moi
  • tisoi

Aranese Newspaper - Aué

I've been reading the Catalan newspaper Avui for over three years now and I had no idea that every Saturday, they devote a 4-page section to articles written in Aranese. Aranese is spoken in Val d'Aran in Catalonia and is essentially a variant of Gascon Occitan. The people there have the right to use their language in many aspects of society, unlike the Occitans in France.

Anyway, the section is called Aué and is the equivalent of Avui which means Today.

I said they have it every Saturday but it appears that the last edition was in February.

I linked to the January & February editions of Aué here.Collapse )

If anyone's interested, here are the months in Aranese:
gèr hereuèr març abriu mai junh
junhsèga agost seteme octubre noveme deseme


The words for "February" & "July" looks interesting.

Crossposted to linguaphiles, occitan, & catalan